Figura ta rozpoczyna małą dróżkę pielgrzymkową, prowadzącą z Rynku miasteczka do oddalonej 2 kilometry na północ, leśnej kaplicy. Na postumencie tej figury, znajdują się czytelne i bardzo dobrze zachowane, łacińskie napisy fundacyjne, które zawierają ukrytą w chronostychu datę 1719 oraz imię i nazwisko fundatora.

 

     Jest to unikalne w ikonografii przedstawienie Św. Anny i Niepokalanego Poczęcia NMP, które to poczęcie, jako doktryna istniało w Kościele Rzymsko-katolickim od bardzo dawna a ogłoszona zostało Dogmatem, dopiero w 1854 roku, za sprawą Papieża Piusa IX.

     W XII wieku, doktryna o Niepokalanym Poczęciu była przedmiotem wielu sporów teologicznych, miały one oczywisty wpływ na jej obrazowanie w sztuce sakralnej. Jednym z nich jest wizerunek Niepokalanej jako Niewiasty Apokaliptycznej.  Ta pochodząca z XV w. interpretacja, wprowadzona do kanonu sztuki przez artystów hiszpańskich, doczekała się sporych urozmaiceń.

    

      Spoglądając na figurę Św. Anny, widzimy nad jej sercem obłok na którym widnieje figurka Maryi, przypominająca Niewiastę Apokaliptyczną w tym przypadku niespodziewanie ukazaną pod postacią małej dziewczynki. Dla tego można sądzić że autor zwraca uwagę, bardziej na sam moment poczęcia i uwidacznia to poczęcie w łasce niewinności, nawiązując tym samym do czystości ciała i duszy Niepokalanej. 

    

 

       Zadziwia fakt, że po trzech wiekach trwania bez zabezpieczeń, detale figury nadal są doskonale czytelne. Dzięki temu widać dokładnie postać Maryi jako dziecka, oraz  twarz Anny, ukazaną w momencie uniesienia albo nawet ekstazy, czyli najwyższego emocjonalnego wzruszenia.

 

 

     Cała postać Świętej Anny, ubrana jest w skromną, surową suknię, która okrywa ją bardzo szczelnie. Krój sukni bliższy jest modzie renesansu albo średniowiecza, skromnością jednak przypomina habit zakonny.

    

 

Nikłe gesty,  jeszcze bardziej akcentują jej twarz i wypisane na niej emocje. Obie postacie, umieścił artysta na wysokiej kolumnie o wielorakim znaczeniu symbolicznym. Wspólnym dla Maryi i Anny jest symbol pochodzenia, czyli Wieża Dawidowa, ale może być nim też, wschodni sym-bol "dachma", czyli Wieża Milczenia, wyrażający milczące posłuszeństwo obu niewiast dla działania woli Bożej.

     Imię Anna, które z języka hebrajskiego tłumaczymy jako Łaska, wskazuje sens i znaczenie kultu Św. Anny, patronującej świętości poczętego życia. Takie połączenie milczącego posłuszeństwa z Niepokalanym Poczęciem i zespolenie go z godnością poczęcia,  jest unikalnym obrazowaniem zaistnienia w tym poczęciu Owocu Łaski, który dokonał się dla dziewiczego wcielenia Słowa Bożego.

     Jest bardzo prawdopodobne że w środowisku mistyków krzeszowskich panowało przekonanie nie tylko o niepokalanym ale także dziewiczym poczęciu NMP, która to koncepcja chociaż bardzo popularna, nie doczekała się do tej pory teologicznego potwierdzenia i akceptacji Kościoła Rzymsko-katolickiego.