Narodzenie Najświętszej Maryi Panny.

     Ta trzecia w kolejności figura, podobnie jak poprzednia, znajduje się przy polnej dróżce, prowadzącej do kaplicy. Jej malownicze położenie, oraz doskonałe wkomponowanie w otaczajacy krajobraz, najdobitniej ukazuje nam dbałość Cystersów o zachowanie właściwego nastroju dla danego miejsca, na którym projektowali swoje artystyczne dzieła.
     Poczęcie, narodzenie i macierzyństwo, czyli czasowa jedność i zależność jaka występuje pomiędzy matką i dzieckiem, wyrażona jest przez artystę bardzo jednolitym i spajającym obie postacie, wyglądem  sukni, sprawiając wrażenie, że obie postacie Anny i dzieciątka Maryi, są ze sobą na trwale połączone.
     Ten ciekawie zaprojektowany pomnik, posiada też charakterystyczny dla całej kompozycji element, który poprzez swoją rażącą asymetrię, wywołuje poczucie pewnego niepokoju.  Tym elementem jest kołyska,   symbol poczęcia się w łonie życia doczesnego, wzrastania w nim, aż do jego zakończenia w kojącym łożu, nieuchronnej śmierci.

     Wprowadzając ten symbol, artysta zwraca uwagę na daleko idące następstwa Niepokalanego Poczęcia.

Św.Anna wznosi modlące się dzieciątko Maryję, wysoko ponad tą kołyską.  Jej spokojna lecz zamyślona twarz i oczy zapatrzone gdzieś daleko w nieskończoniość, sugerując przyszłość jej córki.

Maryia bowiem jako matka życia i zbawienia, sama śmierci nie doświadczyła, będąc  uwielbionym ciałem, została w ten sposób zabraną do nieba.

    

Ta bezprecedensowa w ikonografii zapowiedź  Wniebowzięcia NMP, była wyrazem oczekiwania mistyków Kościoła, na teologiczne potwierdzenie tej doktryny, która jako niewytłumaczalna tajemnica wiary, istniała i była popularna we wczesnym Kosciele, już od V wieku.

 

     Oczekiwnia te zostały potwierdzone Dogmatem o Wniebowzięciu NMP aż trzy wieki później, w dniu

1 listopada 1950 roku, przez Papieża Piusa XII.